Posted by سپیده حاتمی under Uncategorized | Permalink | | Leave A Comment
سالها پیش ،اسقفی بزرگ مهمان رئیس یک مدرسه ی کوچک مذهبی در سواحل غربی ایالات متحده بود.رئیس مدرسه تمامی دانش آموزان را برای شام دعوت نمود تا در محضر آن اسقف از تجربیات ودانش او بهرمند شوند.پس از صرف شام ، مسائل مختلف مورد جستجو قرار گرفت وبحث تا مسائل مربوط به هزاره ی سوم پیش رفت .اسقف معتقد بود:
«از آنجا که بشر به تمامی اکتشافات و اختراعات ممکن دست یافته است، تجسم اوضاع هزاره ی سوم خیلی هم دور از ذهن نیست»
اما رئیس مدرسه ضمن رد مودبانه ی اظهار نظر اسقف ،گفت :«بشر تازه در آستانه ی درخشندگی کشفیات واختراعات جدید قرار گرفته است.»
«اگر میتوانید یک نمونه اش را مثال بزنید.»
«ظرف کمتر از پنجاه سال آینده ،بشر موفق به پرواز خواهد شد»با شنیدن این حرف اسقف خندید وبا تعجب داد کشید«مزخرف است دوست من!مزخرف….اگر اراده خداوند بر پرواز کردن بشر بود،برای او دو بال در نظر می گرفت.خداوند پرواز را فقط برای پرندگان وفرشتگان در نظر گرفته !»نام رئیس آن مدرسه «رایت» بودو دو پسر به نام های «ویلبر» و« ارویل»که اولین هواپیما را اختراع کردند.
وخداوند انسان را آفرید واو را به مدد نیروی خلاقیت واندیشه ای که در وی به امانت نهاد اشرف مخلوقاتش قرار داد.
«فقط رویای کسانی برآورده می شود که رویا دارند»
منبع:شما عظیم تر از آنی که می اندیشی۵
مولف:مسعود لعلی
